Wielcy Mistrzowie Krzyżaccy – cz. 2

Dalsza część pocztu

Pod koniec sierpnia przedstawiliśmy początek serii, w której przedstawiamy sylwetki Wielkich Mistrzów Krzyżackich. Nie wszystkich, tylko tych, którzy urzędowali w Malborku w trakcie, gdy Miasto było stolicą zakonu, czyli w latach 1309-1357. Poprzednim razem poznaliście Zygfryda von Feuchtwagena, Karla von Tier, Wernera von Orselna oraz Luthera von Braunschweiga. Dzisiaj kontynuujemy.

Dietrich von Altenburg

Urząd wielkiego mistrza sprawował w latach 1335-1341. Przedtem był wielkim marszałkiem i prowadził najazdy krzyżackie na Kujawy i Wielkopolskę. Ranny podczas bitwy pod Płowcami, natomiast nie zabity. Będąc wielkim mistrzem rozbudowywał zamki, również ten w Malborku. Jako pierwszy spoczął w kaplicy św. Anny w Malborku.

Ludolf von Watzzau

Urodzony między 1280 a 1290 rokiem, natomiast zmarł około roku 1348. Wielki mistrz od 1342-1345. Podpisał pokój kaliski z Polską w 1343. Zrzekł się urzędu w wyniku choroby psychicznej, natomiast został pochowany w katedrze w Kwidzynie.

Henryk Dusemer von Arfberg

Urodzony około 1280 roku, zmarł w 1353 roku, natomiast wielkim mistrzem był w latach 1345-1351. Zorganizował udaną wyprawę na Litwę, natomiast nie przywiózł stamtąd żadnych łupów. Powodem była epidemia dżumy w Prusach. Z powodu niepowodzenia zrezygnował z urzędu. Po śmierci jako drugi spoczął w kaplicy św. Anny w Malborku.

Winrich von Kniprode

Żył w latach 1310-1382. Urząd wielkiego mistrza sprawował w latach 1351-1382, natomiast wcześniej był komturem gdańskim, balgijskim, wielkim marszałkiem a tuż przed wyborem na najwyższy urząd – wielkim komturem. Jego pierwsza wyprawa na Litwę zakończyła się niepowodzeniem. Później zawarł krótkotrwały sojusz z Litwą przeciw Polsce, natomiast po jego zerwaniu przez Olgierda, von Kniprode znów wyruszył na Litwę. Wówczas do niewoli dostał się książę Kiejstut, który jednak zdołał uciec. Wraz z miastami Ligi Hanzeatyckiej stworzył silny sojusz przeciw królowi Danii, Waldemarowi IV. Zwyciężył z Litwą w bitwie pod Rudawą. Jego panowanie uważa się na szczyt rozwoju potęgi Zakonu. Jako trzeci spoczął w kaplicy św. Anny w Malborku.